Mont Ventoux
Nadat ik op dinsdag de beklimming vanuit Bedoin reeds verkend had – ik had hem samen gereden met kameraad T. en zijn vriendin – was het op donderdag de bedoeling om zo snel mogelijk boven te geraken.
Rond 10h begonnen ik, kameraad T. en nog een T. aan de beklimming vanuit Bédoin. Alle drie zouden we op ons eigen tempo rijden. Mijn eerste plan was om de tweede T te volgen, maar op dinsdag was al gebleken dat ik dat tempo niet zou kunnen volgen en dat mijn eigen tempo rijden een veel beter idee was.
Misschien kwam het door wat zenuwachtigheid, maar al vrij snel lag mijn hartslag hoger dan ik verwacht had. Zelfs in de eerste kilometers – welke toch nog relatief vlak zijn – lag mijn hartslag boven 160 hartslagen per minuut. Niet echt iets om me zorgen over te maken maar ik had het graag anders gezien. Kleiner schakelen en het tempo iets drukken haalde de hartslag wat omlaag, maar nog steeds niet zoals ik het wou. Dan maar gewoon zien waar ik zou uitkomen.
Na ongeveer 6 kilometer, ter hoogte van Saint Estève, draait de weg naar links in een soort van haarspeldbocht en trekken we het bos is vanwaar het echt werk begint. Vanaf hier gaat het stijgingspercentage niet meer onder de 8,5% en is het klimmen geblazen. Achteraf gezien heb ik hier misschien de fout gemaakt door te snel te schakelen naar mijn 30 (ik rijd met een triple) in plaats van nog wat langer gebruik te maken van de 39. Eénmaal op de 30 had ik nergens zin om terug op te schakelen naar het binnenblad, maar noem dit gerust gebrek aan ervaring. Ik wou me niet opblazen van in het begin en heb daardoor misschien niet voluit gereden.
Tijdens het klimmen heb ik de gewoonte om mijn Garmin Forerunner zo te zetten dat ik enkel mijn tijd, hartslag en cadans zie. Om de vijf à tien minuten kijk ik dan eens hoeveel afstand ik overbrugd heb en aan welke snelheid ik rijd. Soms kreeg ik een snelheid te zien van iets boven de 10 km/h maar soms ook van rond de 9 km/h. Mijn gemiddelde snelheid zie ik steeds verder zakken.
Zonder al te veel moeite echter haal ik Chalet Reynard en vanaf hier zou het terug iets vlotter moeten gaan. En inderdaad. De snelheid loopt hier op tot 12 à 14 km/h afhankelijk van waar de wind komt want waaien doet het hier. De volgende 4 kilometer loopt het vlot en begin ik te hopen op een mooie tijd. Maar op 2 km van de top kreeg ik het wat zwaarder. Onterecht schreef ik het toe aan een hongerklopje – de laatste 2 km zijn gewoon stijler dan het voorgaande stuk – en neem ik een halve energiegel tot mij. Dit breekt me echter onmiddellijk zuur op waardoor het 2 kilometer afzien in, ook omdat de wind hier volop in het nadeel blaast.
Met de laatste bocht in zicht keert mijn maag zo fel en loopt mijn hartslag op tot 201 slagen per minuut waardoor ik braakneigingen krijg en na het nemen van die beruchte laatste bocht besluit mijn energiegel dat het genoeg geweest is en voor ik het weet zit ik over te geven op mijn fiets. Maar geen tijd om te stoppen want nog een paar meters en ik ben boven. Mijn tijd: 1h46. Op zich geen slechte tijd voor een eerste echte klim. Maar ik moet beter kunnen, dat voel ik gewoon.
Temeer omdat ik twee foutjes gemaakt heb. Het eerste was zoals gezegd het te snel naar mijn 30 schakelen en de tweede fout was dat ik niet voluit gegaan ben van het begin hoewel ik het had aangekund. Maar nu heb ik een doel voor volgend jaar en heb ik nog wat marge om te verbeteren.
Over de afdaling kan ik zeer kort zijn: gekkenwerk. Doordat we zo dicht bij de tourrit zaten die op de Mont Ventoux zou eindigen was het uitermate druk op de kale berg. Enorm veel mensen wilden nog nog boven met de wagen en hierdoor was het best gevaarlijk bij het inhalen van de auto’s die trager daalden dan wijzelf. Eénmaal heb ik zelfs een mobilhome van heel erg dicht bij gezien toen deze zonder reden volledig afremde, maar gelukkig zonder kleerscheuren. Maar met een gemiddelde snelheid van 45,8 km/h (en een maximum van 70,9 km/h) ben ik veilig en wel opnieuw in Bédoin geraakt.
De ritgegevens kan u vinden op Garmin Connect.
Gefeliciteerd met je knappe prestatie!